• KONSERWANTY

    E 200 – kwas sorbowy – jest środkiem konserwującym głównie przeciwko grzybom i drożdżom. Nie jest skuteczny przeciwko bakteriom. Optymalne działanie występuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i lekko kwaśna żywność). W naturze występuje w owocach jarzębiny europejskiej, ale w przemysle uzyskuje się go na drodze syntezy. Stosowany w serach, margarynach, joghurtach, pieczywach, winach i innych. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 25 mg/kg masy ciała.
    Efekty uboczne raczej sie nie zdarzają, choć byly doniesienia o malych alergiach.

    E 201 – sorbinian sodu –  występuje w owocach europejskiej jarzębiny, lecz w przemyśle uzyskuje się do z syntezy. Jest środkiem konserwującym głównie przeciwko grzybom i drożdżom. Nie jest skuteczny przeciwko bakteriom. Optymalne działanie występuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i lekko kwaśna żywność). Sorbinian sodu jest często wykorzystywany, gdyż jest lepiej rozpuszczalny; jego aktywność jest podobna do aktywności kwasu sorbowego. Używany przy produkcji serów, margaryny, slodyczy, soku cytrynowym, chlebie i innych. Dopuszczalne dzienne spożycie to do 25 mg/kg masy ciała. Nie powoduje efektów ubocznych. Sporadycznie wywoluje reakcje alergiczne.

    E 202 – sorbinian potasu – przemysłowo uzyskiwany na drodze różnych metod chemicznych.  Jest to środek konserwujący stosowany przede wszystkim przeciwko grzybom i drożdżom. Nie jest skuteczny przeciwko bakteriom. Optymalne działanie występuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i lekko kwaśna żywność). Stosowany jest m.in w serach i margarynach.Dopuszczalne dzienne spożycie nie przekracza 25 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych, sporadycznie występuje reakcje alergiczne.

    E 203 – sorbinian wapnia – jest to konserwant syntetyczny stosowany przeciw grzybom i drożdżom. Optymalną aktywność wykazuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i słabo kwaśna żywność). Sorbinian wapnia jest używany głównie w produktach mlecznych: serach, margarynach itp. Dopuszczalne dzienne spożycie zostalo ustalone do 25 mg/kg masy ciała. Efektów ubocznych raczej nie powoduje, choc czasem zdarzaly się delikatne reakcje alergiczne.

    E 210 – kwas benzoesowy – syntetyczny konserwant produkowany z toluenu, choć występuje również w przyrodzie w grzybach, goździkach, cynamonie, a także w owocach tj. jagoda, żurawina napoje gazowane, majonezy, marynaty, konserwy owocowe i warzwyne, sałatki. Używany jako środek przeciw drożdżom oraz bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne).
    Kwas benzoesowy i benzoesany występują w obejmujących szeroki zakres kwaśnych lub słabo kwaśnych produktach. Dopuszczalna dzienna dawka zostala ustalona do 5 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych, czasem delikatne alergie.

    E 211 – benzoesan sodu – konserwant otrzymywany syntetycznie z toluenu. Występuje w owocach, szczególnie w jagodach oraz żurawinie. Lecz spotkamy go również w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych (jako efekt fermentacji bakteryjnej). Stosowany przeciwko drożdżom, jak i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Dopuszczalna ustanowiona dawka w ciagu doby wynosi do 5 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych, sporadycznie lekkie objawy alergi.

    E 212 – benzoesan potasu – syntetyczny; Znajdziemy go w owocach takich jak jagoda, bądź żurawina. Oprócz owoców, występuje w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych (jako efekt fermentacji bakteryjnej). Dla celów przemysłowych produkowany jest z toluenu. Jest to środek konserwujący używany przeciwko drożdżom, jak i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciw grzybom oraz w produktach o pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub neutralne). Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 5 mg/kg masy ciała. Brak skutków ubocznych, czasem zdarzają się alergie.

    E 213 – benzoesan wapnia – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 5 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 214 – Para-hydroksybenzoesan etylu, Etyl oparaben, Ripagin A, Sorbol A – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 214 – Sól sodowa – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 216 – Propyl oparaben, Nipasol, Sorbol P – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 217 – Sól sodowa para-hydroksybenzoesanu propylu – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 218 – Para-hydroksybenzoesan metylu, Metyl oparaben, Nipagine M, Tegosept M – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 219 – Sól sodowa para-hydroksybenzoesanu metylu – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 220 – dwutlenek siarki – jest to syntetyczny środek konserwujący. Powstaje w wyniku spalania siarki. Zapobiega enzymatycznemu i bakteryjnemu rozkładowi produktów. Jest najbardziej efektywny w kwaśnych lub lekko kwaśnych produktach. Jest nieskuteczny w produktach o pH neutralnym. Stosuje się go do soków owocowych, koncentratów i suszonych owoców. Dwutlenek siarki działa także jak środek utleniający z efektem bielącym. W związku z tym używany jest jako środek bielący w mące, a także w bialym winie, gdyż stabilizuje witaminę C i zapobiega jego przebarwieniom. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. U osób cierpiących na astmę może powodować problemy w oddychaniu. W wysokich stężeniach (powyżej tych używanych w żywności) może powodować zaburzenia układu trawiennego.

    E 221 – Siarczyn sodu – jest to biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany zarówno jako konserwant, utleniacz jak i środek bielący by zapobiec rozkładowi i przebarwieniom. Zapobiega brązowieniu się mięsa, lecz zabrania się stosowania go w produktach mięsnych, ponieważ może maskować rozkład bakteryjny charakteryzujący się przebarwieniami. Używany także jako polepszacz do chleba, który poprzez dogłębne działanie poprawia zdolność ugniatania chleba. Występuje w żółtku jaja kurzego, sałatkach, piwie, chlebie, a także w karmelu. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. W połączeniu z alkoholem wzmaga symptomy kaca. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 222 – Wodorosiarczyn sodu – jest to biały, nietrwały proszek. W warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany jako konserwant w niektórych produktach, a także jako środek bielący. Wykorzystuje się go w
    cebuli konserwowej, napojach alkoholowych, produktach mlecznych, sokach owocowych i innych. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 223 – Pirosiarczyn sodu – biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany jako konserwant w niektórych produktach, a także jako środek bielący. Używany do
    cebuli marynowanej, napoji alkoholowych, pieczyws, soków owocowych, produktów ziemniaczanych itd. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 224 – Pirosiarczyn potasu – biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany jako konserwant owoców i produktów owocowych, a także jako środek bielący. Zawiera go cebula marynowana, wino, marynowane owoce, skorupiaki. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228). Łagodzi skutki kaca.

    E 225 – Siarczyn potasu – biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany jako konserwant, ale także jako środek bielący w produkcji cukru. Używany w produkcji karmelu-amoniakalno-siarczynowego (E150d). Dodaje się go glównie do piwa. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 226 – Siarczyn wapnia – biały, nietrwały proszek. W warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany jako konserwant, ale też jako środek bielący w produkcji cukru. Zwiększa zwartość warzyw w puszkach (z powodu zawartości wapnia). Używany do jabłecznika, cukru, soków owocowych itd. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).
    E227 – Wodorosiarczyn wapnia – zielonkawy płyn, który w warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany jako konserwant w produkcji piwa. Zwiększa zwartość warzyw w puszkach (z powodu zawartości wapnia). Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 228 – wodorosiarczan(IV) potasu (kwaśny siarczyn potasu) – biały, nietrwały proszek. W warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany do owoców w kwaśnej zalewie, wina itp. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 230 – Difenyl, Bifenyl, Diphenyl – syntetyczny konserwant produkowany z benzenu. Biały, nierozpuszczalny w wodzie proszek stosowany przede wszystkim przeciwko rozwojowi grzybów z rodzaju Penicillium na owocach cytrusowych. Używany do dezynfekcji pojemników oraz impregnacji opakowań, w które zawijane są owoce cytrusowe. Czasami owoce są zanurzane w roztworze difenylu, który powoli wnikając przez skórkę może być obecny w owocach. Dopuszczalne dzienne spożycie do 0.05 mg/kg masy ciała. Jest on wydalany bez efektów ubocznych przez nerki, w niezmienionej postaci. Wrażliwość na jego działanie może objawiać się u osób, które mają styczność z dużą ilością owoców cytrusowych np. przy transporcie.

    E 231 – Fenylofenol, Dowicide – syntetyczny konserwant produkowany z eteru fenylu. Jest to biały, nierozpuszczalny w wodzie proszek stosowany przede wszystkim przeciwko rozwojowi grzybów z rodzaju Penicillium na owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Powoli wnika przez skórkę i może być obecny w owocach. Występuje w owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0.2 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych. E231 jest wydalany przez nerki w niezmienionej postaci.

    E 232 – Fenylo-fenolan sodu – jest to związek syntetyczny otrzymywany z eteru fenylu. Jest to biały proszek stosowany przede wszystkim przeciwko rozwojowi grzybów z rodzaju Penicillium na owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Jest on łatwo rozpuszczalny w wodzie, i dlatego stosowany jest do spryskiwania lub zanurzania w nim owoców. Powoli wnika przez skórkę i może być obecny w owocach. Występuje w owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0.2 mg/kg masy ciała. Jest on usuwany z owoców poprzez zwyczajne mycie. Skonsumowane resztki wydalane są bez efektów ubocznych przez nerki w niezmienionej postaci.

    E 233 – Thiabendazol, MK-360, Omnizole, Bovizole, Eprofil, Equizole, Tecto – syntetyczny środek grzybobójczy. Zazwyczaj spryskuje się nim owoce, ale może też być składnikiem wodnych roztworów, w których owoce są zanurzane. Może być używany jedynie na powierzchni owoców. Występuje w owocach cytrusowych. Dopuszczalna dzienna dawka do 0.1 mg/kg masy ciała. Ulega hydrolizie w wątrobie i jest wydalany przez nerki. Nie zauważono żadnych efektów ubocznych przy dopuszczalnej dziennej dawce.

    E 234 – niazyna (antybiotyk) – wytwarzany przez Streptococcus lactis. Jest to polipeptyd, antybiotyk wytwarzany przez bakterie Lactococcus lactis , które zwykle wykorzystywane są w produkcji sera. Używana jest jako środek ochronny przeciwko gram-dodatnim, psującym żywność bakteriom. Możemy go znaleźć w serze, śmietance, owocach w puszce, itp. Dopuszczalne codzienne spożycie wynosi do 33000 jednostek/kg masy ciała. Jest ona traktowana przez organizm jak białko i przyswajana przez jelito cienkie.

    E 235 – Pimarycyna – jest to antybiotyk produkowany przez bakterie Streptomyces natalensis i S. chattanoogensis. Używany jako konserwant, głównie przeciw grzybom. Występuje w serze, wyrobach mięsnych (powierzchnia zewnętrzna), itp. Ilość jaką możemy spożyć w ciągu doby nie powinna przekraczać 0.3 mg/kg masy ciała. Jest metabolizowana przez wątrobę i wydalana z organizmu. Brak efektów ubocznych w stosowanych stężeniach.

    E 237 – Mrówczan sodu, Sól sodowa kwasu mrówkowego  – syntetyczny związek produkowany w przemyśle z wodorotlenku sodu i tlenku węgla. Naturalnie występuje w postaci kwasu mrówkowego. Stosowany jest jako środek ochronny przeciwko mikroorganizmom. Stosowany do soków owocowych, napoji bezalkoholowych, marynowanych warzyw itp. Ilość jaką możemy spożyć w ciągu doby nie powinna przekraczać 3 mg/kg masy ciała. Metabolizowany przez wątrobę i wydalany z organizmu. Wysokie stężenie ma właściwości moczopędne. Nie stwierdzono efektów ubocznych dla dopuszczalnych ilości spożycia mrówczanu sodu.

    E 238 – Mrówczan wapnia, Sól wapniowa kwasu mrówkowego  – syntetyczny związek produkowany z wodorotlenku sodu i tlenku węgla. Naturalnie występuje w postaci kwasu mrówkowego (patrz E-236). Stosowany jest jako środek ochronny przeciw mikroorganizmom. Produktami są soki owocowe, napoje bezalkoholowe, warzywa konserwowe, itp. Dopuszczalne codzienne spożycie wynosi do 3 mg/kg masy ciała. Jest metabolizowany przez wątrobę i wydalany z organizmu. Wysokie stężenie ma właściwości moczopędne.

    E 239 – Heksametylenotetraamina, Urotropina, Heksamina, Metylenoamina  – syntetyczny związek produkowany z formaldehydu i amoniaku. Stosowany jako środek ochronny przeciw grzybom. Występuje w kawiorze, serze, śledziach, marynowanych rybach. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0.15 mg/kg masy ciała. Metabolizowana przez wątrobę i wydalana z organizmu. Wysokie stężenia powodują znaczne efekty uboczne, ale nie są one nigdy osiągane w produktach żywnościowych ze względu na nadawany im smak.

    E 249 –  Formaldehyd, Metanal, Formalina   – syntetyczny zwizek otrzymywany z metanolu, chociaż powstaje również w sposób naturalny podczas wędzenia lub ogrzewania żywności bogatej w białko. Formaldehyd jest gazem stosowanym jako konserwant przeciwko bakteriom. Nie jest stosowany do żywności, ale jako środek do dezynfekcji opakowań, rur i naczyń w przemyśle spożywczym. Ma szerokie zastosowanie w przemyśle kosmetycznym. Dopuszczalne dzienne stosowanie tego związku jest ograniczone do 0.15 mg/kg masy ciała. Jako gaz powoduje silne efekty uboczne.

    E 242 – Dimetylodiwęglan – jest to konserwant wytwarzany chemicznie, a następnie stosowany w napojach bezalkoholowych. Nieustalono dopuszczalnej dziennej dawki DMDC, ponieważ ulega on rozkładowi po rozpuszczeniu się w produkcie.

    E 249 – Azotyn potasu – jest to naturalnie występujący minerał. Może być wydobywany metodą kopalnianą, lub też wytwarzany chemicznie z azotanu potasu. Biały proszek używany jako środek konserwujący przeciw Clostridium botulinum (bakterii wywołującej botulizm, czyli zatrucie jadem kiełbasianym) w produktach mięsnych oraz rybnych. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,06 mg/kg masy ciała. Azotyny są prekursorami (potencjalnie rakotwórczych) nitrozoamin, które są tworzone w żołądku z azotynów i białek. Przy wysokich stężeniach może reagować z hemoglobiną. Środek ten nie jest dozwolony w produktach przeznaczonych dla dzieci poniżej jednego roku. Małe dzieci mają inny rodzaj hemoglobiny, który jest o wiele bardziej reaktywny w stosunku do azotynów niż normalna hemoglobina.

    E 250 – azotan(III) potasu (azotyn potasu) – Naturalnie występujący minerał. Może być wydobywany metodą kopalnianą, lub też wytwarzany chemicznie z azotanu sodu. Jest to biały proszek używany jako środek konserwujący przeciw Clostridium botulinum (bakterii wywołującej botulizm, czyli zatrucie jadem kiełbasianym) w produktach mięsnych i rybnych. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,06 mg/kg masy ciała. Azotyny są prekursorami (potencjalnie rakotwórczych) nitrozoamin, które są tworzone w żołądku z azotynów i białek. Przy wysokich stężeniach może reagować z hemoglobiną. Środek ten nie jest dozwolony w produktach przeznaczonych dla dzieci poniżej jednego roku. Małe dzieci mają inny rodzaj hemoglobiny, który jest o wiele bardziej reaktywny w stosunku do azotynów niż normalna hemoglobina.

    E 251 – azotan sodu – jest to naturalnie występujący minerał. Obecny w prawie wszystkich warzywach. Biały proszek używany jako środek konserwujący oraz przeciwko utracie naturalnej barwy produktu. Występuje w serze, mięsie i wędlinach, pizzy itp. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 3,7 mg/kg masy ciała. Azotany nie wywołują efektów ubocznych, jednakże mogą być one przekształcone w azotyny (E250) podczas ogrzewania lub też w żołądku.

    E 252 – Saletra indyjska lub potasowa. Występuje naturalnie. Obecny w prawie wszystkich warzywach. Jest to biały proszek używany jako środek konserwujący oraz przeciwko utracie naturalnej barwy produktu. Dodawany jest do serów, mięs, wyrobów mięsnych i pizzy. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 3,7 mg/kg masy ciała. Azotany nie wywołują efektów ubocznych, jednakże mogą być one przekształcone w azotyny (E250) podczas ogrzewania lub też w żołądku.

    E 260 – kwas octowy – jest to kwas syntetyczny lub fermentacyjny obecny w owocach. Stosowany jako środek konserwujący przeciw bakteriom i grzybom w marynowanych śledziach, grzybach, a także majonezach. Nie wpływa on niekorzystnie na nasze zdrowie, aczkolwiek powinny go unikać osoby nietolerujące octu.

    E 261 – octan potasu – naturalny kwas występujący w owocach, lecz przemysłowo wytwarza się go w procesie fermentacji cukru, melasy lub alkoholu lub w wyniku syntezy chemicznej aldehydu octowego.  Dodatek ten stosowany jest jako konserwant oraz bufor m.in. w marynowanych śledziach i grzybach. Powinien być unikany przez osoby cierpiące na nietolerancję octu.

    E 262 – octan sodu – naturalny kwas występujący w owocach, lecz przemysłowo wytwarza się go w procesie fermentacji cukru, melasy lub alkoholu lub w wyniku syntezy chemicznej aldehydu octowego.  Dodatek ten stosowany jest jako konserwant oraz bufor m.in. w marynowanych śledziach i grzybach. Powinien być unikany przez osoby cierpiące na nietolerancję octu. Jego dzienne spożycie ograniczono do 15 mg/kg masy ciała. Powinien być unikany przez osoby cierpiące na nietolerancję octu (bardzo rzadka przypadłość).

    E 263 – octan wapnia – naturalny kwas obecny w większości owoców. W przemyśle otrzymywany syntetycznie podczas fermentacji bakteryjnej. Octany używane są jako środki konserwujące oraz jako bufory. Octan wapnia jest głównie używany przeciw niektórym organizmom tworzącym zarodniki w chlebie. Stosuje się je także do marynatów, śledzi, grzybów. Brak skutków ubocznych ich stosowania, choć powinny go unikać osoby nietolerujące octu.

    E 270 – kwas mlekowy – produkowany w czasie fermentacji przez bakterie w żywności. Kwas mlekowy i mleczany są używane jako środki konserwujące, głównie przeciw drożdżom i grzybom. Używa się ich także by zwiększyć trwałość produktów ziemniaczanych, ponieważ zwiększa on trwałość przeciwutleniaczy i pektyn.  Brak efektów ubocznych u dorosłych. D- lub DL-mleczany (stereoizomery) nie powinny być podawane niemowlętom i małym dzieciom, ponieważ dzieci nie mają jeszcze rozwiniętych odpowiednich enzymów, które w wątrobie rozkładają te formy mleczanów.

    E 280 – kwas propinowy – syntetyczny lub fermantacyjny konserwant stosowany głównie przeciw grzybom. E280 jest często używany w pieczywie, mięsie, wędlinach, pizzy, by zapobiec rozkładowi bakteryjnemu. Z powodu intensywnego zapachu ma ograniczone zastosowanie.

    E 281 – propinian sodu – syntetyczny konserwant powstający na drodze fermenacji. Dodawany jest do pieczywa i ciastek z czekoladą. Jego spożycie nie jest ograniczane i nieznane sa efekty uboczne.

    E 282 – propinian wapnia – syntetyczny konserwant powstający na drodze fermenacji. Dodawany jest do pieczywa. Jego spożycie nie jest ograniczane i nieznane sa efekty uboczne.

    E 283 – propinian potasu – syntetyczny  konserwant powstający na drodze fermenacji. Dodawany jest do pieczywa. Jego spożycie nie jest ograniczane i nieznane sa efekty uboczne.

    E 284 – Kwas borowy – naturalny kwas, przemysłowo wytwarzany z boru. Używany jest jako bufor utrzymujący stałą kwasowość w produktach, a także w produktach multiwitaminowych jako źródło minerałów. Rzadko używany w żywności, lecz często w środkach farmaceutycznych. Jego dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,1 mg/kg masy ciała. Brak znanych efektów ubocznych powstałych przez konsumpcję produktu żywnościowego zawierającego ten składnik. W środkach farmaceutycznych stężenia są o wiele większe i mogą powodować różne efekty uboczne.

    E 285 – Tetraboran sodu (boraks) – jest to kwas naturalny, ale przemysłowo uzyskiwany z boru. Używany jest jako bufor utrzymujący stałą kwasowość w produktach, a także w produktach multiwitaminowych jako źródło minerałów. Rzadko używany w żywności, lecz często w środkach farmaceutycznych. Jego dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,1 mg/kg masy ciała. Brak znanych efektów ubocznych powstałych przez konsumpcję produktu żywnościowego zawierającego ten składnik. W środkach farmaceutycznych stężenia są o wiele większe i mogą powodować różne efekty uboczne.

    E 290 – dwutlenek węgla (tlenek węgla(IV) – syntetyczny konserwant, w naturze występuje w postaci gazu, który jest produkowany w procesach metabolicznych. Używany w napojach gazowanych, a także podczas pakowania w zmodyfikowanej atmosferze oraz jako propelent (gaz pędny) w instalacjach. Efekty uboczne zwiazane z jego stosowaniem są nieznane.

    E 296 – kwas L-jabłkowy – jest kwasem naturalnym, obecnym w większości owoców oraz w wielu warzywach. Przemysłowo wytwarzany poprzez syntezę chemiczną. Jest częścią metabolizmu każdej żywej komórki. Używany jako związek aromatyzujący oraz stabilizator koloru w sokach: jabłkowym i winogronowym. Brak efektów ubocznych.

    E 297 – Kwas fumarowy – jest kwasem naturalnie występującym w wielu owocach i warzywach. Przemysłowo uzyskiwany poprzez fermentację cukrów przy pomocy grzybów, lub też poprzez syntezę chemiczną. Jest częścią metabolizmu w każdej żywej komórce. Używany jako stabilizator strukturalny w szerokim zakresie produktów, a także jako źródło kwasu w proszku do pieczenia. Brak efektów ubocznych.

    Categories: od E200 - konserwanty

    31 thoughts on “KONSERWANTY

    1 9 10 11

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany.