• KONSERWANTY

    E 200 – kwas sorbowy – jest środkiem konserwującym głównie przeciwko grzybom i drożdżom. Nie jest skuteczny przeciwko bakteriom. Optymalne działanie występuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i lekko kwaśna żywność). W naturze występuje w owocach jarzębiny europejskiej, ale w przemysle uzyskuje się go na drodze syntezy. Stosowany w serach, margarynach, joghurtach, pieczywach, winach i innych. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 25 mg/kg masy ciała.
    Efekty uboczne raczej sie nie zdarzają, choć byly doniesienia o malych alergiach.

    E 201 – sorbinian sodu –  występuje w owocach europejskiej jarzębiny, lecz w przemyśle uzyskuje się do z syntezy. Jest środkiem konserwującym głównie przeciwko grzybom i drożdżom. Nie jest skuteczny przeciwko bakteriom. Optymalne działanie występuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i lekko kwaśna żywność). Sorbinian sodu jest często wykorzystywany, gdyż jest lepiej rozpuszczalny; jego aktywność jest podobna do aktywności kwasu sorbowego. Używany przy produkcji serów, margaryny, slodyczy, soku cytrynowym, chlebie i innych. Dopuszczalne dzienne spożycie to do 25 mg/kg masy ciała. Nie powoduje efektów ubocznych. Sporadycznie wywoluje reakcje alergiczne.

    E 202 – sorbinian potasu – przemysłowo uzyskiwany na drodze różnych metod chemicznych.  Jest to środek konserwujący stosowany przede wszystkim przeciwko grzybom i drożdżom. Nie jest skuteczny przeciwko bakteriom. Optymalne działanie występuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i lekko kwaśna żywność). Stosowany jest m.in w serach i margarynach.Dopuszczalne dzienne spożycie nie przekracza 25 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych, sporadycznie występuje reakcje alergiczne.

    E 203 – sorbinian wapnia – jest to konserwant syntetyczny stosowany przeciw grzybom i drożdżom. Optymalną aktywność wykazuje przy pH poniżej 6,5 (kwaśna i słabo kwaśna żywność). Sorbinian wapnia jest używany głównie w produktach mlecznych: serach, margarynach itp. Dopuszczalne dzienne spożycie zostalo ustalone do 25 mg/kg masy ciała. Efektów ubocznych raczej nie powoduje, choc czasem zdarzaly się delikatne reakcje alergiczne.

    E 210 – kwas benzoesowy – syntetyczny konserwant produkowany z toluenu, choć występuje również w przyrodzie w grzybach, goździkach, cynamonie, a także w owocach tj. jagoda, żurawina napoje gazowane, majonezy, marynaty, konserwy owocowe i warzwyne, sałatki. Używany jako środek przeciw drożdżom oraz bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne).
    Kwas benzoesowy i benzoesany występują w obejmujących szeroki zakres kwaśnych lub słabo kwaśnych produktach. Dopuszczalna dzienna dawka zostala ustalona do 5 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych, czasem delikatne alergie.

    E 211 – benzoesan sodu – konserwant otrzymywany syntetycznie z toluenu. Występuje w owocach, szczególnie w jagodach oraz żurawinie. Lecz spotkamy go również w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych (jako efekt fermentacji bakteryjnej). Stosowany przeciwko drożdżom, jak i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Dopuszczalna ustanowiona dawka w ciagu doby wynosi do 5 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych, sporadycznie lekkie objawy alergi.

    E 212 – benzoesan potasu – syntetyczny; Znajdziemy go w owocach takich jak jagoda, bądź żurawina. Oprócz owoców, występuje w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych (jako efekt fermentacji bakteryjnej). Dla celów przemysłowych produkowany jest z toluenu. Jest to środek konserwujący używany przeciwko drożdżom, jak i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciw grzybom oraz w produktach o pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub neutralne). Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 5 mg/kg masy ciała. Brak skutków ubocznych, czasem zdarzają się alergie.

    E 213 – benzoesan wapnia – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 5 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 214 – Para-hydroksybenzoesan etylu, Etyl oparaben, Ripagin A, Sorbol A – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 214 – Sól sodowa – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 216 – Propyl oparaben, Nipasol, Sorbol P – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 217 – Sól sodowa para-hydroksybenzoesanu propylu – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 218 – Para-hydroksybenzoesan metylu, Metyl oparaben, Nipagine M, Tegosept M – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 219 – Sól sodowa para-hydroksybenzoesanu metylu – występuje w większości owoców, szczególnie w jagodach i żurawinie. Również znajduje się w grzybach, cynamonie, goździkach i niektórych produktach mlecznych. W przemyśle jednak produkowany jest z toluenu, a następnie estryfikowany. Jest to środek konserwujący stosowany przeciwko drożdżom i bakteriom w kwaśnych produktach. Nie są skuteczne przeciwko grzybom i w produktach z pH powyżej 5 (lekko kwaśne lub obojętne). Wysokie stężenia prowadzą do kwaśnego smaku produktów, który ogranicza zastosowanie. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 10 mg/kg masy ciała. W wyniku spożycia E213 w organizmie może zostać uwolniona histamina, natomiast stosowany w kosmetyce może uczulać.

    E 220 – dwutlenek siarki – jest to syntetyczny środek konserwujący. Powstaje w wyniku spalania siarki. Zapobiega enzymatycznemu i bakteryjnemu rozkładowi produktów. Jest najbardziej efektywny w kwaśnych lub lekko kwaśnych produktach. Jest nieskuteczny w produktach o pH neutralnym. Stosuje się go do soków owocowych, koncentratów i suszonych owoców. Dwutlenek siarki działa także jak środek utleniający z efektem bielącym. W związku z tym używany jest jako środek bielący w mące, a także w bialym winie, gdyż stabilizuje witaminę C i zapobiega jego przebarwieniom. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. U osób cierpiących na astmę może powodować problemy w oddychaniu. W wysokich stężeniach (powyżej tych używanych w żywności) może powodować zaburzenia układu trawiennego.

    E 221 – Siarczyn sodu – jest to biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany zarówno jako konserwant, utleniacz jak i środek bielący by zapobiec rozkładowi i przebarwieniom. Zapobiega brązowieniu się mięsa, lecz zabrania się stosowania go w produktach mięsnych, ponieważ może maskować rozkład bakteryjny charakteryzujący się przebarwieniami. Używany także jako polepszacz do chleba, który poprzez dogłębne działanie poprawia zdolność ugniatania chleba. Występuje w żółtku jaja kurzego, sałatkach, piwie, chlebie, a także w karmelu. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. W połączeniu z alkoholem wzmaga symptomy kaca. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 222 – Wodorosiarczyn sodu – jest to biały, nietrwały proszek. W warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany jako konserwant w niektórych produktach, a także jako środek bielący. Wykorzystuje się go w
    cebuli konserwowej, napojach alkoholowych, produktach mlecznych, sokach owocowych i innych. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 223 – Pirosiarczyn sodu – biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany jako konserwant w niektórych produktach, a także jako środek bielący. Używany do
    cebuli marynowanej, napoji alkoholowych, pieczyws, soków owocowych, produktów ziemniaczanych itd. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 224 – Pirosiarczyn potasu – biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany jako konserwant owoców i produktów owocowych, a także jako środek bielący. Zawiera go cebula marynowana, wino, marynowane owoce, skorupiaki. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228). Łagodzi skutki kaca.

    E 225 – Siarczyn potasu – biały, nietrwały proszek. W środowisku kwaśnym tworzy kwas siarkawy, który jest środkiem konserwującym. Używany jako konserwant, ale także jako środek bielący w produkcji cukru. Używany w produkcji karmelu-amoniakalno-siarczynowego (E150d). Dodaje się go glównie do piwa. Ilość jaka jest dozwolona do spożycia w ciągu dnia wynosi do 0.7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 226 – Siarczyn wapnia – biały, nietrwały proszek. W warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany jako konserwant, ale też jako środek bielący w produkcji cukru. Zwiększa zwartość warzyw w puszkach (z powodu zawartości wapnia). Używany do jabłecznika, cukru, soków owocowych itd. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Może obniżyć zawartość witamin w produktach na skutek utlenienia. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).
    E227 – Wodorosiarczyn wapnia – zielonkawy płyn, który w warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany jako konserwant w produkcji piwa. Zwiększa zwartość warzyw w puszkach (z powodu zawartości wapnia). Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 228 – wodorosiarczan(IV) potasu (kwaśny siarczyn potasu) – biały, nietrwały proszek. W warunkach kwaśnych tworzy kwas siarkawy, który działa jako środek konserwujący. Używany do owoców w kwaśnej zalewie, wina itp. Dopuszczalne dzienne spożycie ustalono do 0,7 mg/kg masy ciała. Jest on rozkładany w wątrobie do nieszkodliwych siarczanów i wydalany wraz z moczem. Osoby, u których występuje brak tolerancji w stosunku do naturalnych siarczynów powinny także unikać dodatku siarczynów (E221 – 228).

    E 230 – Difenyl, Bifenyl, Diphenyl – syntetyczny konserwant produkowany z benzenu. Biały, nierozpuszczalny w wodzie proszek stosowany przede wszystkim przeciwko rozwojowi grzybów z rodzaju Penicillium na owocach cytrusowych. Używany do dezynfekcji pojemników oraz impregnacji opakowań, w które zawijane są owoce cytrusowe. Czasami owoce są zanurzane w roztworze difenylu, który powoli wnikając przez skórkę może być obecny w owocach. Dopuszczalne dzienne spożycie do 0.05 mg/kg masy ciała. Jest on wydalany bez efektów ubocznych przez nerki, w niezmienionej postaci. Wrażliwość na jego działanie może objawiać się u osób, które mają styczność z dużą ilością owoców cytrusowych np. przy transporcie.

    E 231 – Fenylofenol, Dowicide – syntetyczny konserwant produkowany z eteru fenylu. Jest to biały, nierozpuszczalny w wodzie proszek stosowany przede wszystkim przeciwko rozwojowi grzybów z rodzaju Penicillium na owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Powoli wnika przez skórkę i może być obecny w owocach. Występuje w owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0.2 mg/kg masy ciała. Brak efektów ubocznych. E231 jest wydalany przez nerki w niezmienionej postaci.

    E 232 – Fenylo-fenolan sodu – jest to związek syntetyczny otrzymywany z eteru fenylu. Jest to biały proszek stosowany przede wszystkim przeciwko rozwojowi grzybów z rodzaju Penicillium na owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Jest on łatwo rozpuszczalny w wodzie, i dlatego stosowany jest do spryskiwania lub zanurzania w nim owoców. Powoli wnika przez skórkę i może być obecny w owocach. Występuje w owocach cytrusowych, jabłkach i gruszkach. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0.2 mg/kg masy ciała. Jest on usuwany z owoców poprzez zwyczajne mycie. Skonsumowane resztki wydalane są bez efektów ubocznych przez nerki w niezmienionej postaci.

    E 233 – Thiabendazol, MK-360, Omnizole, Bovizole, Eprofil, Equizole, Tecto – syntetyczny środek grzybobójczy. Zazwyczaj spryskuje się nim owoce, ale może też być składnikiem wodnych roztworów, w których owoce są zanurzane. Może być używany jedynie na powierzchni owoców. Występuje w owocach cytrusowych. Dopuszczalna dzienna dawka do 0.1 mg/kg masy ciała. Ulega hydrolizie w wątrobie i jest wydalany przez nerki. Nie zauważono żadnych efektów ubocznych przy dopuszczalnej dziennej dawce.

    E 234 – niazyna (antybiotyk) – wytwarzany przez Streptococcus lactis. Jest to polipeptyd, antybiotyk wytwarzany przez bakterie Lactococcus lactis , które zwykle wykorzystywane są w produkcji sera. Używana jest jako środek ochronny przeciwko gram-dodatnim, psującym żywność bakteriom. Możemy go znaleźć w serze, śmietance, owocach w puszce, itp. Dopuszczalne codzienne spożycie wynosi do 33000 jednostek/kg masy ciała. Jest ona traktowana przez organizm jak białko i przyswajana przez jelito cienkie.

    E 235 – Pimarycyna – jest to antybiotyk produkowany przez bakterie Streptomyces natalensis i S. chattanoogensis. Używany jako konserwant, głównie przeciw grzybom. Występuje w serze, wyrobach mięsnych (powierzchnia zewnętrzna), itp. Ilość jaką możemy spożyć w ciągu doby nie powinna przekraczać 0.3 mg/kg masy ciała. Jest metabolizowana przez wątrobę i wydalana z organizmu. Brak efektów ubocznych w stosowanych stężeniach.

    E 237 – Mrówczan sodu, Sól sodowa kwasu mrówkowego  – syntetyczny związek produkowany w przemyśle z wodorotlenku sodu i tlenku węgla. Naturalnie występuje w postaci kwasu mrówkowego. Stosowany jest jako środek ochronny przeciwko mikroorganizmom. Stosowany do soków owocowych, napoji bezalkoholowych, marynowanych warzyw itp. Ilość jaką możemy spożyć w ciągu doby nie powinna przekraczać 3 mg/kg masy ciała. Metabolizowany przez wątrobę i wydalany z organizmu. Wysokie stężenie ma właściwości moczopędne. Nie stwierdzono efektów ubocznych dla dopuszczalnych ilości spożycia mrówczanu sodu.

    E 238 – Mrówczan wapnia, Sól wapniowa kwasu mrówkowego  – syntetyczny związek produkowany z wodorotlenku sodu i tlenku węgla. Naturalnie występuje w postaci kwasu mrówkowego (patrz E-236). Stosowany jest jako środek ochronny przeciw mikroorganizmom. Produktami są soki owocowe, napoje bezalkoholowe, warzywa konserwowe, itp. Dopuszczalne codzienne spożycie wynosi do 3 mg/kg masy ciała. Jest metabolizowany przez wątrobę i wydalany z organizmu. Wysokie stężenie ma właściwości moczopędne.

    E 239 – Heksametylenotetraamina, Urotropina, Heksamina, Metylenoamina  – syntetyczny związek produkowany z formaldehydu i amoniaku. Stosowany jako środek ochronny przeciw grzybom. Występuje w kawiorze, serze, śledziach, marynowanych rybach. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0.15 mg/kg masy ciała. Metabolizowana przez wątrobę i wydalana z organizmu. Wysokie stężenia powodują znaczne efekty uboczne, ale nie są one nigdy osiągane w produktach żywnościowych ze względu na nadawany im smak.

    E 249 –  Formaldehyd, Metanal, Formalina   – syntetyczny zwizek otrzymywany z metanolu, chociaż powstaje również w sposób naturalny podczas wędzenia lub ogrzewania żywności bogatej w białko. Formaldehyd jest gazem stosowanym jako konserwant przeciwko bakteriom. Nie jest stosowany do żywności, ale jako środek do dezynfekcji opakowań, rur i naczyń w przemyśle spożywczym. Ma szerokie zastosowanie w przemyśle kosmetycznym. Dopuszczalne dzienne stosowanie tego związku jest ograniczone do 0.15 mg/kg masy ciała. Jako gaz powoduje silne efekty uboczne.

    E 242 – Dimetylodiwęglan – jest to konserwant wytwarzany chemicznie, a następnie stosowany w napojach bezalkoholowych. Nieustalono dopuszczalnej dziennej dawki DMDC, ponieważ ulega on rozkładowi po rozpuszczeniu się w produkcie.

    E 249 – Azotyn potasu – jest to naturalnie występujący minerał. Może być wydobywany metodą kopalnianą, lub też wytwarzany chemicznie z azotanu potasu. Biały proszek używany jako środek konserwujący przeciw Clostridium botulinum (bakterii wywołującej botulizm, czyli zatrucie jadem kiełbasianym) w produktach mięsnych oraz rybnych. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,06 mg/kg masy ciała. Azotyny są prekursorami (potencjalnie rakotwórczych) nitrozoamin, które są tworzone w żołądku z azotynów i białek. Przy wysokich stężeniach może reagować z hemoglobiną. Środek ten nie jest dozwolony w produktach przeznaczonych dla dzieci poniżej jednego roku. Małe dzieci mają inny rodzaj hemoglobiny, który jest o wiele bardziej reaktywny w stosunku do azotynów niż normalna hemoglobina.

    E 250 – azotan(III) potasu (azotyn potasu) – Naturalnie występujący minerał. Może być wydobywany metodą kopalnianą, lub też wytwarzany chemicznie z azotanu sodu. Jest to biały proszek używany jako środek konserwujący przeciw Clostridium botulinum (bakterii wywołującej botulizm, czyli zatrucie jadem kiełbasianym) w produktach mięsnych i rybnych. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,06 mg/kg masy ciała. Azotyny są prekursorami (potencjalnie rakotwórczych) nitrozoamin, które są tworzone w żołądku z azotynów i białek. Przy wysokich stężeniach może reagować z hemoglobiną. Środek ten nie jest dozwolony w produktach przeznaczonych dla dzieci poniżej jednego roku. Małe dzieci mają inny rodzaj hemoglobiny, który jest o wiele bardziej reaktywny w stosunku do azotynów niż normalna hemoglobina.

    E 251 – azotan sodu – jest to naturalnie występujący minerał. Obecny w prawie wszystkich warzywach. Biały proszek używany jako środek konserwujący oraz przeciwko utracie naturalnej barwy produktu. Występuje w serze, mięsie i wędlinach, pizzy itp. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 3,7 mg/kg masy ciała. Azotany nie wywołują efektów ubocznych, jednakże mogą być one przekształcone w azotyny (E250) podczas ogrzewania lub też w żołądku.

    E 252 – Saletra indyjska lub potasowa. Występuje naturalnie. Obecny w prawie wszystkich warzywach. Jest to biały proszek używany jako środek konserwujący oraz przeciwko utracie naturalnej barwy produktu. Dodawany jest do serów, mięs, wyrobów mięsnych i pizzy. Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 3,7 mg/kg masy ciała. Azotany nie wywołują efektów ubocznych, jednakże mogą być one przekształcone w azotyny (E250) podczas ogrzewania lub też w żołądku.

    E 260 – kwas octowy – jest to kwas syntetyczny lub fermentacyjny obecny w owocach. Stosowany jako środek konserwujący przeciw bakteriom i grzybom w marynowanych śledziach, grzybach, a także majonezach. Nie wpływa on niekorzystnie na nasze zdrowie, aczkolwiek powinny go unikać osoby nietolerujące octu.

    E 261 – octan potasu – naturalny kwas występujący w owocach, lecz przemysłowo wytwarza się go w procesie fermentacji cukru, melasy lub alkoholu lub w wyniku syntezy chemicznej aldehydu octowego.  Dodatek ten stosowany jest jako konserwant oraz bufor m.in. w marynowanych śledziach i grzybach. Powinien być unikany przez osoby cierpiące na nietolerancję octu.

    E 262 – octan sodu – naturalny kwas występujący w owocach, lecz przemysłowo wytwarza się go w procesie fermentacji cukru, melasy lub alkoholu lub w wyniku syntezy chemicznej aldehydu octowego.  Dodatek ten stosowany jest jako konserwant oraz bufor m.in. w marynowanych śledziach i grzybach. Powinien być unikany przez osoby cierpiące na nietolerancję octu. Jego dzienne spożycie ograniczono do 15 mg/kg masy ciała. Powinien być unikany przez osoby cierpiące na nietolerancję octu (bardzo rzadka przypadłość).

    E 263 – octan wapnia – naturalny kwas obecny w większości owoców. W przemyśle otrzymywany syntetycznie podczas fermentacji bakteryjnej. Octany używane są jako środki konserwujące oraz jako bufory. Octan wapnia jest głównie używany przeciw niektórym organizmom tworzącym zarodniki w chlebie. Stosuje się je także do marynatów, śledzi, grzybów. Brak skutków ubocznych ich stosowania, choć powinny go unikać osoby nietolerujące octu.

    E 270 – kwas mlekowy – produkowany w czasie fermentacji przez bakterie w żywności. Kwas mlekowy i mleczany są używane jako środki konserwujące, głównie przeciw drożdżom i grzybom. Używa się ich także by zwiększyć trwałość produktów ziemniaczanych, ponieważ zwiększa on trwałość przeciwutleniaczy i pektyn.  Brak efektów ubocznych u dorosłych. D- lub DL-mleczany (stereoizomery) nie powinny być podawane niemowlętom i małym dzieciom, ponieważ dzieci nie mają jeszcze rozwiniętych odpowiednich enzymów, które w wątrobie rozkładają te formy mleczanów.

    E 280 – kwas propinowy – syntetyczny lub fermantacyjny konserwant stosowany głównie przeciw grzybom. E280 jest często używany w pieczywie, mięsie, wędlinach, pizzy, by zapobiec rozkładowi bakteryjnemu. Z powodu intensywnego zapachu ma ograniczone zastosowanie.

    E 281 – propinian sodu – syntetyczny konserwant powstający na drodze fermenacji. Dodawany jest do pieczywa i ciastek z czekoladą. Jego spożycie nie jest ograniczane i nieznane sa efekty uboczne.

    E 282 – propinian wapnia – syntetyczny konserwant powstający na drodze fermenacji. Dodawany jest do pieczywa. Jego spożycie nie jest ograniczane i nieznane sa efekty uboczne.

    E 283 – propinian potasu – syntetyczny  konserwant powstający na drodze fermenacji. Dodawany jest do pieczywa. Jego spożycie nie jest ograniczane i nieznane sa efekty uboczne.

    E 284 – Kwas borowy – naturalny kwas, przemysłowo wytwarzany z boru. Używany jest jako bufor utrzymujący stałą kwasowość w produktach, a także w produktach multiwitaminowych jako źródło minerałów. Rzadko używany w żywności, lecz często w środkach farmaceutycznych. Jego dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,1 mg/kg masy ciała. Brak znanych efektów ubocznych powstałych przez konsumpcję produktu żywnościowego zawierającego ten składnik. W środkach farmaceutycznych stężenia są o wiele większe i mogą powodować różne efekty uboczne.

    E 285 – Tetraboran sodu (boraks) – jest to kwas naturalny, ale przemysłowo uzyskiwany z boru. Używany jest jako bufor utrzymujący stałą kwasowość w produktach, a także w produktach multiwitaminowych jako źródło minerałów. Rzadko używany w żywności, lecz często w środkach farmaceutycznych. Jego dopuszczalne dzienne spożycie wynosi do 0,1 mg/kg masy ciała. Brak znanych efektów ubocznych powstałych przez konsumpcję produktu żywnościowego zawierającego ten składnik. W środkach farmaceutycznych stężenia są o wiele większe i mogą powodować różne efekty uboczne.

    E 290 – dwutlenek węgla (tlenek węgla(IV) – syntetyczny konserwant, w naturze występuje w postaci gazu, który jest produkowany w procesach metabolicznych. Używany w napojach gazowanych, a także podczas pakowania w zmodyfikowanej atmosferze oraz jako propelent (gaz pędny) w instalacjach. Efekty uboczne zwiazane z jego stosowaniem są nieznane.

    E 296 – kwas L-jabłkowy – jest kwasem naturalnym, obecnym w większości owoców oraz w wielu warzywach. Przemysłowo wytwarzany poprzez syntezę chemiczną. Jest częścią metabolizmu każdej żywej komórki. Używany jako związek aromatyzujący oraz stabilizator koloru w sokach: jabłkowym i winogronowym. Brak efektów ubocznych.

    E 297 – Kwas fumarowy – jest kwasem naturalnie występującym w wielu owocach i warzywach. Przemysłowo uzyskiwany poprzez fermentację cukrów przy pomocy grzybów, lub też poprzez syntezę chemiczną. Jest częścią metabolizmu w każdej żywej komórce. Używany jako stabilizator strukturalny w szerokim zakresie produktów, a także jako źródło kwasu w proszku do pieczenia. Brak efektów ubocznych.

    Categories: od E200 - konserwanty

    Comments are currently closed.

    31 thoughts on “KONSERWANTY

    • StarrADurhan napisał(a):

      We are a team of volunteers and opening a fresh scheme inside our community.

      Your site provided us with helpful info to work on. You
      have performed an amazing task and our whole community could possibly
      be thankful to you.

    • Susan napisał(a):

      Way cool! Some extremely valid points! I appreciate
      you penning this article and the rest of the
      website is extremely good.

    • free cialis offer napisał(a):

      To this day, how can we be in contact?

    1 7 8 9 10 11